کودکی گفتند : عشق چیست؟ گفت : بازی
                 به نوجوانی گفتند : عشق چیست؟ گفت : رفیق بازی
            به جوانی گفتند : عشق چیست؟ گفت : پول و ثروت
             به پیرمردی گفتند : عشق چیست؟ گفت :عمر
            به عاشقی گفتند : عشق چیست؟ چیزی نگفت.آهی کشید و سخت گریست

.                          

گفتم چشم ُ گفت به راهش میدار

گفت جگرم  ُگفت برآمش میدار

گفتم که دلم ُ گفت چه داری در دل

گفتم غم تو ُ گفت نگاهش میدار

در این غم سرا،غمگساری نبود

بسی ناله کردیم و یاری نبود

اگر لحظه یی خنده بر لب نشست

در ان خنده ها اعتباری نبود

همه عمر ما در زمستان گذشت

به یک روز ان هم بهاری نبود

به هر جمع،رفتم پریشان شدم

که جز مردم سوگواری نبود

بسا زنده دیدم در این خاکدان

که کاشانه اش جز،مزاری نبود

یکی گرد برخاست از این کویر

دریغا که با ان سواری نبود

تو گفتی دگر می شود روزگار

دگر شد،ولی روزگاری نبود

مرا مرگ،بهترازاین زندگیست

که در جبران اختیاری نبود

دلت را مکن رنجه از برد و باخت

که این زندگی جز قماری نبود...

                                   دیدنت عادت شده ندیدنت یه فاجعه
                     حالا که با این همه احساس تو دنیای غریب این زمونه من و تو تنهای تنهاییم 
                               نذار غربت ما رو از هم بگیره

                                       دیگه از گفتنش نمی ترسم :
                            دوستت دارم

                به وسعت همه احساسم به تو وابسته ام
                        به التماس تمام نگاهم به تو محتاج
                                                        نازنینم
                               ا گه می ترسم اگه بارها بغض احساس ات رو خودم اشک کردم
                                    اشکی که طاقت دیدنش رو ندارم
                                     واسه اینه که از نبودنت
                                       از ندیدنت از نداشتنت می ترسم
                                         بارها گفتم بازهم می گم:

                                                       ترسم از تاریکی شب نیست
                                                       ترسم از دلتنگی فرداست

                                    زندگي کوتاه تر از آن است که بي حضورت بگذرد
                                      و قلب ها گرامي تر از آنند که بشکنند . 
                          پس اي آشناي غربت دستت را به من بده تا براي يکديگر ستون زندگي باشيم .
                             زندگي به هر حال از دست مي رود وبه دست نمي آيد
                            پس درود سبزينه به آنان که دوستشان داريم و نمي دانند ودرود به انان  که دوستمان دارند و نمي دانيم... پس ای اشنای غربت دستانت را به من ده و مرا از ثانیه های تلخ انتظار برهان...

                                                    واسه دیدنت هر لحظه بی تاب ترم ...

تو مثل راز پاییزی و من رنگ زمستانم
چگونه دل اسیرت شد قسم به شب نمی دانم
تو مثل شمعدانی ها پر از رازی و زیبایی
و من در پیش چشمان تو مشتی خاک گلدانم
تو دریایی ترینی آبی و آرام و بی پایان
و من موج گرفتاری اسیر دست طوفانم
تو مثل آسمانی مهربان و آبی و شفاف
و من در آرزوی قطره های پاک بارانم
نمی دانم چه باید کرد با این روح آشفته
به فریادم برس ای عشق من امشب پریشانم
تو دنیای منی بی انتها و ساکت و سرشار
و من تنها در این دنیای دور از غصه مهمانم
تو مثل مرز احساسی قشنگ و دور و نامعلوم
و من در حسرت دیدار چشمت رو به پایانم
تو مثل مرهمی بر بال بی جان کبوتر
و من هم یک کبوتر تشنه باران درمانم
بمان امشب کنار لحظه های بی قرار من
ببین با تو چه رویایی ست رنگ شوق چشمانم
شبی یک شاخه نیلوفر به دست آبیت دادم
هنوز از عطر دستانت پر از شوق است دستانم
تو فکر خواب گلهایی که یک شب باد ویران کرد
و من خواب ترا می بینم و لبخند پنهانم
تو مثل لحظه ای هستی که باران تازه می گیرد
و من مرغی که از عشقت فقط بی تاب و حیرانم
تو می آیی و من گل می دهم در سایه چشمت
و بعد از تو منم با غصه های قلب سوزانم
تو مثل چشمه اشکی که از یک ابر می بارد
و من تنها ترین نیلوفر رو به گلستانم
شبست و نغمه مهتاب و مرغان سفر کرده
و شاید یک مه کمرنگ از شعری که می خوانم
تمام آرزوهایم زمانی سبز میگردد
که تو یک شب بگویی دوستم داری تو می دانم
غروب آخر شعرم پر از آرامش دریاست
و من امشب قسم خوردم تر ا هرگز نرنجانم
به جان هر چه عاشق توی این دنیای پر غوغاست
قدم بگذار روی کوچه های قلب ویرانم
بدون تو شبی تنها و بی فانوس خواهم مرد
دعا کن بعد دیدار تو باشد وقت پایانم

تو با اون نگاه گرمت توی قلب من نشستی

تو یه احساس قشنگی تو خود ارزو هستی

تو یعنی اوج یه رویا بی نیاز از همه اما

من واست غرق نیازم لبریز ازعشق وتمنا

وقتی قهر می کنی قلبم می کنه پا در میونی

قهر و اشتیات قشنگه تو که از ما بهترونی

می گی تنها تو به چشمم تو فقط این جوری هستی

تو میگی دید من اینه خب خودت بگو کی هستی؟

نگو یه ادم ساده واسه من فرشته ای تو

نه سیاهی نه سفیدی تو خود رنگین کمونی

تو هوای نفسی تو میرم اگه نمونی

تو مثه معجزه هستی واسه من از همه سرتر

تو به من بخشیدی خوبم با نگات یه حس برتر

تو نگات عاشقونس خیلی خیلی مهربونی

تو بتی من بت پرستم با توام ابرو کمونی

تو یه قصه ی قشنگی واسه چشام لالایی

همه خوبیا رو داری

ولی حیف! تو بی وفایی

من تموم قصه هام قصه توست ...... اگه غمگین اون از غصه توست ...... یه دفعه مثل یه آهو توی صحراها رمیدی ...... بس که چشم تو قشنگ بود گله گرگ رو ندیدی ...... دل نبود توی دلم تورو گرگا نبینن ...... اونا با دندون تیز به کمینت نشینن ...... الهی من فدای تو چیکار کنم برای تو ...... اگه تو این بیابونا خاری بره به پای تو ...... یه دفعه مثل پرنده قفس عشقو شکستی ...... پر زدی تو آسمونا رفتی اون دورا نشستی ...... دل نبود توی دلم گم نشی تو کوچه باغا ...... غروبا که تاریکه نریزن سرت کلاغا ...... نخوره سنگی به بالت پرت نشه فکرو خیالت ...... من تموم قصه هام قصه توست ...... اگه غمگین اون از غصه توست ...... یه دفعه مثل یه گل رفتی تو دست خزون ...... سیل بارونو تگرگ میومد از آسمون ...... بردمت تو گلخونه که نریزه رو سرت ...... که یه وقت خیس نشه یخ کنه بالو پرت ...... نشکنی زیره تگرگ نریزه از تو یه برگ ...... من تموم قصه هام قصه توست ...... یه دفعه مثل یه شمع داشتی خاموش میشدی ...... اگه پروانه نبود تو فراموش میشدی ...... آره پروانه شدم که پرام سوخته شه ...... که آتیش دل تو به دلم دوخته شه ...... که بسوزه پرو بالم که راحت بشه خیالم ...... دارم از تو مینویسم که غم داره نگات ...... اگه دوست داشتی بگو تا بازم بگم برات ...... انقده میگم تا خسته شم با عشق تو شکسته شم

فرهاد مرو هوای من بارانیست

این کلبه غم بدون تو ویرانیست

تنها شدهام میان گردی از غم

این جا دل من به عشق تو زندانیست

شیرین شده ام که بیستون را بکنی

هر چند که ادعای من حیرانیست!

امروز به قصر من بیا فرهادم

حالا که ملاقات توام پنهانیست

ای کاش که متهم به مردن بشوم

هر چند که جسم زنده هم قربانیست

امشب که روم خواب تو را خواهم دید

بیمار شدم نگاه تو درمانیست

فردا که صدا زنند مرا از ایوان

فهمند که نجوای دلم عرفانیست

قربانی عشق تو شدن باشم کاش!

از عشق بمردم

زندگی مجذور ایینه است

زندگی گل بتوان ابدیت

زندگی ضرب زمین در ضربان دل ماست

زندگی هندسه یکسان نفس ماست